نگاه خدا
به روی ما نگاه خدا خنده میزند هرچند ره به ساحل لطفش نبرده ایم
زیرا چو زا هدان سیه کار خرقه پوش پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم
پیشانی گر ز داغ گناهی سیه شود بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا
نام خدا نبردن از آن به که زیر لب بهر فریب خلق بگویی خدا خدا
ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع
بر روی ما ببست به شادی در بهشت
او می گشاید او که به لطف و صفای خویش
گویی که خاک طینت ما را زغم سرشت
ماییم که طعنه زاهد شنیده ایم
ماییم که جامه تقوی دریده ایم
زیرا درون جامه جز پیکر فریب
زین هادیان راه حقیقت ندیده ایم
ان آتشی که در دل ما شعله می کشید
گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود
دیر به ما که سوخته ایم از شرار عشق
نام گنهکار رسوا نداده بود
بگذار تا به طعنه بگویند مردمان
در گوش هم حکایت عشق مدام ما
((هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده عالم دوام ما))