از سبز به سبز
از سبز به سبز
من در اين تاريكي
فكريك بره روشن هستم
كه بيايد علف خستگي ام را بچرد.
من در اين تاريكي
امتدادتر بازوهايم را
زير باراني مي بينم
كه دعاهاي نخستين بشر را تر كرد.
من در اين تاريكي
در گشودم به چمن هاي قديم،
به طلايي هايي،كه به ديوار اساطير تماشا كرديم.
من در اين تاريكي
ريشه ها را ديدم
وبراي بته نورس مرگ،آب را معني كردم.
سهراب سپهري
+ نوشته شده در سه شنبه سیزدهم مرداد ۱۳۸۸ ساعت 22:4 توسط بهنام
|