هو

عشق ورزیدن نیازمند جسارتی عظیم است. بزرگترین سئوال وقتی آغاز میشود که به سوی عشق گام

بر داری!آنگاه ترس بروحتان چنگ میزندُ چون عشق یعنی عدم ُ یعنی مردن در دیگری . این  مرگی است

بسیار عمیق تر از مردن عادی. درمرگ معمولی جسم می میرد. در در مرگ عشق  نفسا نیات و منییت

میمیرد. عشق ورزیدن نیازمند توانایی رفتن به درون آن ُ علیرغم  تمامی ترسهایی است که در اطراف

شخص جار و جنجال میکنند. هرچقدر مخاطره آمیزتر باشدُ امکان رشد هم بیشتر خواهد بود. وبدان هیچ

چیز چون عشق به رشد و تعالی تو کمک نمی کند. افرادی که از عاشق شدن می ترسند ُ بچگانه ُ نابالغ

کم تجربه باقی میمانند.  تنها با آتش عشق است  است که آبدیده گداخته و شعله ور خواهی شد

+ نوشته شده در دوشنبه ششم تیر 1390ساعت 9:28 توسط ریش قرمز |

هو

ای خوش آن ساعت که وقت رفتن است

دعوت حق را اجابت گفتن است

عمرها  من دیده ام  بس پر ملال

زندگی بی دوست صد ره مردن است

بس سخن ها بر محراب و منبر گفته اند

پند زاهد را بها  ای جان من نشنودن است

دایه پیر فلک را قدرت تشخیص  نیست

زانکه خوان و نعمتش با کودن است

گردش چرخ از ازل دور از وفاست

این روش دیریست در گردیدن است

+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم خرداد 1390ساعت 9:43 توسط ریش قرمز |

 هو

به روی ما نگاه خدا خنده میزند                   هرچند ره به ساحل لطفش نبرده ایم

زیرا چو زا هدان سیه کار خرقه پوش                پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم

پیشانی گر ز داغ گناهی سیه شود              بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا

نام خدا نبردن از آن به که زیر لب                    بهر فریب خلق بگویی خدا خدا

ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع

                                                          بر روی ما ببست به شادی در بهشت

او می گشاید  او که به لطف و صفای خویش

                                                           گویی که خاک طینت ما را زغم سرشت

ماییم که طعنه زاهد شنیده ایم

                                                    ماییم که جامه تقوی دریده ایم

زیرا درون جامه جز پیکر فریب

                                               زین هادیان راه حقیقت ندیده ایم

ان آتشی که در دل ما شعله می کشید

                                            گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود

دیر به ما که سوخته ایم از شرار عشق

                                    نام گنهکار رسوا نداده بود

بگذار تا به طعنه بگویند مردمان

                                          در گوش هم حکایت عشق مدام ما

((هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

                                                      ثبت است بر جریده عالم دوام ما))

+ نوشته شده در سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 18:15 توسط ریش قرمز |

هو

جانبازان ........ مرگ را چنان می جویند که:

ـ شاعر قافیه را

ـ بیمار صحت را

- و محبوس خلاص را

و کودکان آینه را!

اعتقاد و عشق دلیر کند و همه ترس ها ببرد!

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم فروردین 1390ساعت 8:52 توسط ریش قرمز |

هو

دیری است از خود ُ از خدا ُ از خلق دورم

با این همه در عین بی تابی صبورم

پیچیده در شاخ درختان ُ چون گوزنی

سر شاخه های پیچ در پیچ غرورم

هر سوی سرگردان و حیران در هوایت

نیلوفرانه پیچکی بی تاب  نورم

بادا بیفتد سایه برگی به پایت

باری به روزی روزگاری از عبورم

خط میخورد در دفتر ایام نامم

فرقی ندارد بی تو غیبت یا حضورم

در حسرت پرواز با مرغابیانم

چون سنگ پشتی پیر در لاکم صبورم

آخر دلم با سربلندی میگذارد

سنگ تمام عشق را بر سر گورم.....

+ نوشته شده در شنبه ششم فروردین 1390ساعت 8:28 توسط ریش قرمز |

هو

غنچه با دل گرفته گفت:

" زندگی لب ز خنده بستن است

گوشه ای درون خود نشستن است"

گل به خنده گفت:

" زندگی شکفتن است

با زبان سبز راز گفتن است"

تو چه فکر می کنی راستی کدام یک درست گفته اند؟

من که فکر می کنم

گل به راز زندگی اشاره کرده است

هرچه باشد او گل است

گل  یکی دو پیرهن بیش تر ز غنچه پاره کرده است

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم بهمن 1389ساعت 9:2 توسط ریش قرمز |

هو

 

اساس رسیدن به عشق هیچ بودن است.به محض اینکه فکر کنی که کسی هستیُ عشق

از جریان باز می ایستد. عشق فقط از درون کسی جاری میشود که:"کسی" نباشد.

  عشق در نیستی خانه دارد. مادامیکه خالی بیایی میتوانی پربار بروی. وقتی که

  آکنده از عقل هستی عشق از تو میگریزد زیرا که لبریزی و مغرور! همزیستی و همراهی

عشق ومنیت ممکن نیست. این دو در کنار یکدیگر جایی ندارند.پس هیچ باش زیرا هیچ

منشاء همه چیزاست بینهایت است و لایتناهی هیچ همان الوهیت است

در دل را بروی عشق باز کن زیرا پشت در مانده است .یادت باشد در دل فقط یک دستگیره دارد

آنهم رو بداخل است پس تا در را باز نکنی عشق را توان داخل شدن نیست.....

 

 

+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم بهمن 1389ساعت 19:38 توسط ریش قرمز |

هو

تا زده ام خویش به دیوانگی

                                 یافته ام راه به فرزانگی

کی رسدم سلسله از زلف یار

                                  گر نزنم خویش به دیوانگی

ریزد اگر خون من آن آشنا

                                 به که دهد نسبت بیگانگی

آه که صیاد مرا در قفس

                                   کشت به بی آبی و بی دانگی

دام تعلق گسل و چون صبا

                                    ساز جهان خانه به بیخانگی

                           

                                کام بری گر بگذاری صغیر

                                 گام به عشق از سر مردانگی

+ نوشته شده در سه شنبه هفتم دی 1389ساعت 16:42 توسط ریش قرمز |

هو

ای حسین ابن علی از باطن پاکت مدد

وز دم عشاق و جان مست سلاکت مدد

نیست قلب یار من آنسان که باید سوی من

بهر جذب قلب او از روح چالاکت مدد

خاکسار کوی عشق توست جای جن و انس

تا شود معشوق من خاک من از خاکت مدد

عقلها حیران عشق تست و عقل یار من

تا شود حیران من از عقل ادراکت مدد

هر سری راهست شوری بسته فتراک تست

تافتد شور منش در سر زفتراکت مدد

تا زغیر من بپوشد چشم  امید وصال

از دل حق بین و دست و دیده پاکت مدد

جز تو کس در عشق حق امساک از هستی نکرد

تا کند او ترک غیر از من زامساکت مدد

گرنبودی تو نبود از عشق در عالم ثمر

خواهم اندر جذب یار از روح لولاکت مدد

گشت عالی عرش و افلاک از علو همتت

بر مرادی کن مرا از دور افلاکت مدد

 

یاسرور عشاق مددی

 

+ نوشته شده در جمعه نوزدهم آذر 1389ساعت 11:39 توسط ریش قرمز |

هو

به همه مردانی که ره به جانب خورشید نهادند....

به پشت پیرهن رزم خود نشانی داشت

نشان عزت نفسی به بی نشانی داشت

نوشته بود ورود گلوله ممنوع است

به جامه ای که به تن وقت جان فشانی داشت

به روی قمقه آبش کشیده بود به ذوق

نماد تیری و قلبی که صد معانی داشت

مچاله کاغذ پنهان در کله خودش

مرم نامه و آئین پهلوانی داشت

نه جان پناه نه سنگر نه خاکریز نه سد

ولی امید به الطاف آسمانی داشت

به پیشواز اجل رفت این دلاور مرد

که در دل آرزوی وصل جاودانی داشت

+ نوشته شده در شنبه ششم آذر 1389ساعت 14:0 توسط ریش قرمز |